گاهی
دوستان فکر کنم اگر یه سری چیزها رو بنویسم بد نباشه
اینکه من اینجا مینویسم از مسائلم یا بحث هام با همسر مینویسم مسائل از زاویه نگاه من هست، و ممکن هست اگر همسر بخوان روایت کنن یکجور دیگه روایت کنن و شنونده کامل حق رو به ایشون بده...
میخوام بگم من رو صندلی قربانی ننشستم و سهم خودم از هر موضوع و بحث رو میبینم...
من اگر باردار شدم بهبودی دیده بودم و شرایطم رو سنجیده بودم و تصمیم گرفته بودم بچه ای داشته باشم و صرفا یه تصمیم احساسی و یا بدون برنامه و فکر اصلا نبوده...
در اینکه همسر میتونه پدر خیلی خوبی بشه اصلا شکی ندارم، چون هم دانشش رو داره و هم مهارتش تو ارتباط گیری با بچه ها خیلی خوبه...
تو هر رابطه ای قطعا دو نفر هم تو صعود رابطه هم افول رابطه سهم و نقش دارن، و من اگر سهوا تو نوشته هام سهم همسر را خیلی بالا نشون دادم ممکنه بخاطر حال اون لحظه م بوده باشه ولی در واقعیت من هم سهم دارم و این رو با تمام وجود میپذیرم...
من دارم یاد میگیرم از خودم و خواسته هام نگذرم چه برسه به بچه ای که تماما مسئول بوجود اومدنش منم....
من اگر اینجا بی پرده از زندگیم مینویسم فقط جهتِ آروم شدنم هست کما اینکه همدلی دوستام هم به این آرامش کمک میکنه...
الان هم جنجالی خونه ما نیست... دعوای شدید و آسیب زننده هم خیلی وقته وجود ندارد... و خداروشکر خیلی بهتر شده...تعارض همیشه هست، دعوای منصفانه همیشه وجود خواهد داشت....
* اون جمله کذایی دوپست قبل رو هم همسر نگفتن، چون سوءتفاهم شده بود لازم دیدم بنویسم...
** اگر با نوشته هام باعث ناراحتی تون میشم عذر خواهی میکنم واقعا قصدم این نیست... نوشتن همیشه من رو خیلییی آروم میکنه...
برچسب:
نویسنده: مریم قنبری‌پور